In dit geval benutten we de RAM mount van Hobie om een Fishfinder/GPS combinatie van Humminbird, de 385 CI DI op de kayak te monteren…

Net zoals bij elke andere installatie aan uw kayak waarbij u gaten dient te boren blijft ook hier de boodschap: “bezin eer je begin”. Boor niet te snel een gat – maar kijk eerst even alles na vooraleer u tot het boren overgaat.

Kies een goeie plaats om een dergelijk systeem te installeren – bedenk dat u het toestel (FF of GPS) moet kunnen bedienen tijdens het varen en plaats het dus niet te ver van uw zitje – maar wel op een dusdanige manier dat het u niet stoort tijdens het peddelen/trappelen/vissen/in- en uitstappen.

Eens de plaats gekozen is, dan gaat u op de klasieke manier te werk:
- exacte plekken waar geboort dient te worden markeren
- boren (met een diameter van de boor die kleiner is dan de diameter van de in te brengen vijs)
- onderstel monteren (al dan niet met extra lijm)

Eens het onderste deeltje van de RAM mount geïnstalleerd is (de bobbel), is de rest een koud kunstje – gewoon een kwestie van de arm te monteren op de bobbel. Op de platform van deze arm kan u dan het toestel van uw keuze installeren. Bij het kiezen van uw RAM mount kan u kijken of Hobie een specifieke platform heeft ontwikked voor het toestel dat u erop wil installeren, zodat de installaite zeer vlug en gemakkelijk verloopt en met een proper resultaat – indien Hobie dit nog niet aanbiedt kan u ook kiezen voor een “universele” RAM mount waar u zogoed als elk denkbaar toestel (GPS of FF) op kan installeren.

De grootste voordelen van de RAM mount zijn:
- gemakkelijke installatie
- gemakkelijk te monteren en demonteren aan het water
- gemakkelijk bij het vervoer (er steekt amper een bolletje uit uw kayak)
- fijn afstelbaar zowel in hoogte als in richting als in plooihoek… u kan er “alle kanten mee uit”.

Hieronder nog even een videotje met de belangrijkste punten betreffende deze installatie:

Het is een uitstekende vlieg om te gebruiken tijdens de meest lichtrijke uren van de dag; voor de donkerdere uren of ’s nachts kan een gelijkaardige vlieg in donkere tinten gebonden worden.

De video hieronder toont u het “basismodel” van deze vlieg. Als leuk alternatief kan u een “biting point” (bijtpunt) inwerken in de vorm van een mondstukje door een kleine rode of roze veer, of enkele roodgetinte marabout-vezels.

video wordt opgeladen

De weg tot Denemarken, met de kayak op het dak van de auto, verliep prima. In Duitsland kon ik plaatselijk zelfs even optrekken tot 150km/u zonder dat de kayak voor het minste bewoog. Ik kan dus met veel lof spreken over de kayakdrager van Thule die ik gebruik (Thule Kayak Carrier 874) – de kayak is er gemakkelijk op te leggen en vast te snoeren en eens vastgesnoerd blijft ie ook vastgesnoerd.

Eens in Denemarken aangekomen was het een kwestie van het weerbericht nauwlettend op te volgen. Voorspelden ze een mooi dag met niet te veel wind, dan gingen we de kayak op; gaven ze een dag met onweer, storm of zeer zware wind dan werd het kantvissen. Gelukkig konden we bijna 10 van de 15 dagen wel met de kayak het water op (al was het niet altijd voor een volledige dag).

Al gauw bleek dat men de kayak op 3 heel verschillende manieren kan gebruiken voor het vissen:

1. men kan de kayak als vervoermiddel gebruiken om van de ene visstek naar de andere te gaan en telkens ter plekke af te stappen om te gaan kantvissen
2. men kan de kayak gebruiken om al driftend of trollend vanaf de kayak te vissen
3. men kan de kayak gebruiken om te vissen nadat de kayak geankerd is

De 3 manieren zijn totaal verschillend en al gauw bleek dat we op één dag de drie hierboven beschreven manieren combineerden. ’s Morgens vertrokken we met de kayak al trollend richting een eiland of een rif dat we wilden afvissen, onderweg stopte we weleens om het anker uit te smijten en een specifieke plek wat meer in diepte af te vissen, ter plekke aangekomen stapten we uit om het eiland vanaf de kant te bevissen, vaak deden we nadien nog een tweede of derde eiland erbij en nadien visten we bijvoorbeeld nog een stukje al driftend in de stroming of gingen we ons met de kayak zodanig ankeren dat we enkele “hotspots” van de dag met wind in de rug zouden kunnen bevissen (ah ja natuurlijk, want bij het kantvissen zijn de beste stekken altijd “met wind in de bakkes”, dus als je dezelfde plekken vanaf de kayak benadert dan heb je de wind… in de rug – en da’s veel gemakkelijker om te vissen, zeker als het om vliegvissen gaat).

Dankzij de kayak hoefden we niet teveel materiaal mee te sleuren op onze rug wanneer we ergens aan wal gingen om een eiland af te vissen. Het gerief bleef mooi op de kayak (die natuurlijk wel stevig vastgebonden werd aan een steen of boom om te beletten dat ie “op z’n eentje” zou vertrekken) en dan konden we licht bepakt rondwandelen en vissen. Hadden we toch wat ander gerief nodig, of wilden we middageten; dan gingen we gewoon weer even naar de kayak en “klaar is Kees”. Alleen al hiervoor was de kayak een superding.

Maar het trollen is ook wel leuk, al hebben we op deze manier nog geen ene beet gehad; toch is het fijn om te bedenken dat het elk moment wel eens zou kunnen gebeuren. Zo verlies je geen vistijd, zelfs niet wanneer je van de ene naar de andere visstek peddelt.

En het al driftend vissen? Wel, dat is iets speciaals. Vooral als je op deze manier wil vliegvissen… het is een kwestie van schrijllings op de kayak te gaan zitten (ik ging altijd op het stukje tussen het stoeltje en het trapsysteem zitten, op dat verhoogd stukje) en dan ging ik al zittend vliegvissen. Mijn lijn legde ik dan bij het binnenhalen op het stoeltje zodat er niet teveel knopen zouden zijn bij het uitwerpen, maar ook zodat de kayak er niet overheen zou driften. Wat wel moeilijk is bij deze visserij is om de juiste inhaalsnelheid te vinden, want om een vlieg fatsoenlijk te laten werken moet men een specifieke inhaalsnelheid en ritme handhaven en dat is natuurlijk moeilijker wanneer men aan het driften is… persoonlijk had ik meer succes als ik voor anker lag dan wanneer ik al driftend viste, maar dat is waarschijnlijk gewoon wegens gebrek aan ervaring.

Maar wat een mogelijkheden schept zo’n kayak!!! Waanzinnig… het is echt supermooi om ergens middenin een fjord op een onbewoond eiland aan te komen, alle wilde vogels te zien opvliegen, de ongerepte natuur van dichtbij mee te maken en ondertussen nog kans te maken op extra (grote) vissen!
Ja, deze kayak opent zonder twijfel deuren tot nog een heleboel schitterende visdagen op prachtige plekken die ik anders niet zou kunnen bereiken. Dat dit nu in de Deense fjorden gebeurt of elders. Het enig nadeel van de kayak is dat je hem ’s avonds weer op het dak van de auto moet zien te krijgen en dat is niet altijd eenvoudig na een lange visdag – zeker niet als deze dag in ruw weer werd gespendeerd. Zo heb ik tijdens dit verblijf in Denemarken mijn kayak ook willen uitproberen in hoge golven of sterke stromingen – en dat is uitputtend.
Wanneer ik aan het vliegvissen was op mijn kayak tussen golven van meer dan een halve meter, of wanneer ik aan het lepelen was bij golven van een meter, wanneer het water over de boeg van de kayak klotste… dat waren de uitputtendste dagen, maar vaak ook de schoonste – omdat ik tot het uiterste ging van wat kon, van wat mocht. Omdat ik mezelf alweer over een grens had gelegd (zonder het gezond verstand te verliezen!). En telkens weer werd ik verrast hoe stabiel deze kayak eigenlijk is. Wanneer mijn vrienden niet eens met hun kayak wilden uitvaren zat ik schrijllings te vliegvissen op de kayak, enkele tientallen meters uit de kust of ergens onderweg naar een eiland en geen ene keer ben ik overkop gegaan, of geen ene keer had de kayak zoveel waterinsijpeling dat het gevaarlijk werd… dus mijn besluit was “gaan met die kayak”.

Doordat ik zelfs in ruiger weer dierf uitvaren met de kayak kwam ik soms ook ik moeilijkere situaties terecht. De zee kan een gevaarlijke minnares zijn, dat zeiden een heleboel Denen die me zagen wegvaren en dat klopt. Zo kwam ik wel een paar keer in stromingen die te sterk waren om er een koers in te kunnen aanhouden met het roer. Geen probleem, rustig blijven en de peddel gebruiken om achterwaarts te draaien. Maar ik heb wel besloten om een “Turbo-Roer” op de kayak te installeren zodat ik in de toekomst zelfs in deze situaties met het Hobie-systeem zou kunnen blijven sturen.

Maar weet u wat naar mijn mening één van de grootste troeven van kayakvissen is? Wel, iedereen die al vaak is gaan kantvissen kent de typische rugzeer die door je hele rug vlamt na enkele uren of dagen, alnaargelang de persoon… Die rugzeer heb ik nu niet meer gevoeld! Ik denk dat de afwisseling kayaken, kantvissen, kayaken, kantvissen ervoor zorgt dat je rug- en andere spieren afwisselend belast worden en hierdoor heb je die vlammende rugpijn niet meer, zelfs niet na 2 weken. Het feit dat je geen gerief hoeft te dragen wanneer je met je kayak gaat vissen is ook wel een pluspunt… En alleen al voor deze reden zou ik mijn kayak niet meer weg willen doen!

Ik zal spoedig meer meemaken met deze kayak en dan leest u er alles over… ja hoor: hier!

Het viel ons tijdens beide bezoeken echt op hoeveel vis MINDER er gevangen werd dan enkele jaren geleden – zeeforel wel te verstaan. De schade die aangericht is door de Chatella algea is duidelijk nog niet weggewerkt, alhoewel de Deense visserijambtenaren er alles aan doen om het te herstellen en hiervoor een waanzig groot aantal smolten jaarlijks in de fjorden vrijlaten. Het is mijn verwachting dat het nog een 5-tal jaren zal duren vooraleer de schade echt weggewerkt is en de vangkans gelijkaardig is (zowel in aantal als in grootte) als voor deze plaag. Dit is natuurlijk slechts het geval indien de komende winters niet meer zo streng zijn als de winter van 2009-2010 en 2010-2011 anders zou het nog veel langer kunnen duren…

In onze eerste post heb ik de winkel “Go-Fishing” besproken, maar dit jaar wenste ik eens te gaan kijken wat voor andere visgeriefwinkels er in Odense zijn…
en dat zijn: “Aekvator” en “Jan og Bo’s Listfiskershop“. Beide winkels worden gerund door vriendelijke eigenaars die hun zaken goed opvolgen. Ook hier kan u terecht voor informatie en een leuke babbel, niet enkel voor visgerief; alhoewel dat ook beide winkels een leuk assortiment aanbieden van materiaal o.a. voor het vissen op zeeforel. De vliegbindhoek bij “Aekvator” is net als bij “Jan og Bo” veel sterker gericht op tube-flies dan dat het geval is bij “Go-Fishing” (waar de nadruk meer op het “klassieke” binden op haken ligt). In elke winkel is de uitleg weer ietsjes anders, net als de verdeelde merken. Moest u op dit eiland vastzitten tijdens een paar dagen met zeer slecht weer, dan is het zeker eens leuk om een namiddagje te “shoppen”.

Wat ook wel even het vermelden waard is, is ons bezoek op Langeland in februari…dit zou ik u zeker afraden! Niet het bezoeken van Langeland, maar wel van het bezoeken van Langeland in februari – er is namelijk nog niets open; geen camping, geen guesthouse, geen hotel maar ook geen visgeriefwinkel en geen bootverhuurbedrijf. Wij hoopten er de “grote winter kabeljauwen” te kunnen gaan pesten gedurende een dag, maar dat plan ging helaas niet door aangezien de bootverhuurmaatschappij pas vanaf begin april boten mag verhuren (dit heeft met hun verzekering te maken).
Wel is het prachtig om langs bevroren fjorden te rijden en om de vogelrijkdom van de wintermaanden te aanschouwen… dus voor het visueel genot zou ik het zeker aanraden… maar het vangen van een zeeforel tijdens deze koude wintermaand is geen koud kunstje. Zeeforel wordt “de vis van 1000 worpen” genoemd, wel in februari mag u daar gerust “de vis van 5000 worpen” van maken. Indien u het toch zou wagen tijdens de koude wintermaanden, dan raden we u aan om het aan de oostkust van Funen uit te proberen – daar komen meer rivieren in de zee uit, hetgeen ervoor zorgt dat er in die periode meer vissen aanwezig zijn aan deze kant van het eiland.
Een voordeel tijdens deze winterperiode is wel dat de dagen zeer kort zijn en dat ’s nachts vissen geen nut heeft, dus u zit snel genoeg weer ergens binnen om op te warmen… en om te dromen over warme dagen en grote forellen…

Meer details over onze ervaringen met onze Hobie Kayak op de Deense fjorden kan u lezen op deze pagina.

Foto’s van onze “winter-uitstap” vindt u op deze pagina in onze gallerij.

Foto’s van onze “lente-uitstap” vindt u op deze pagina in onze gallerij.

I’ve had some really nice seatrouts on it and I’m looking forward to trying it this summer on more species.

Savage-gear video’s “Soft 4Play”:
- fishing for pike
– fishing for perch
– advertisement video

1) eerste ervaring op het zoete: Oostvoornsemeer

2) eerste ervaring op het zoute: Frankrijk

3) de Deense fjorden!

4)

Het was dan afwachten op een dag met goed weer om eindelijk eens met de kayak naar het strand te rijden. Eerst even uitstappen en de kustlijn bekijken: “neen, hier kan de kayak niet te water worden gelaten…”, dan maar 1km verderop: “ja, hier is het perfect!”. De kayak van het dak afhalen (da’s gemakkelijker gezegd dan gedaan als het op het dak van een Vito is), dan alles op de kayak monteren en dan met het “karreke” de hele rimram richting zee trekken. Natuurlijk had ik mezelf ondertussen al omgekleed in een neopreen pak en mijn snoetje was ingesmeerd met zonnemelk – ah ja, die eerste zonnestralen…en dan zeker als je op het water zit gedurende enkele uren.

Eindelijk! De kayak op het water gelegd, het “karreke” erop gebonden (je weet maar nooit dat de storming opeens te sterk wordt; dat ik meegesleurd word en ergens anders aan land moet) en hopsaké – daar gaat ie!

Eerst even met de peddel door het ondiepe water en eens er een halve meter diepte is kan het Hobie-systeem in de kayak geschoven worden en ben ik eindelijk vertrokken. Meteen wanneer ik het Hobie-systeem erin schuif en erop begin te trappelen hoor ik mensen op het strand “oh” en “ah” uitroepen. “Hé, da’s een pedalo op een kayak! Nog nooit gezien…”.
Tja, dat was mijn reactie ook, jaren geleden, toen ik voor het eerst een Hobie-kayak zag voorbijkomen op de Oosterschelde; maar nu ben ik eraan gewend – meer nog: ik kan zelfs gebruik maken van dit vervoermiddel op het water!

Soit, eerst even testen: hoe kort draait dit ding op de golven, hoe gaat het over de golven, kan ik draaien tussen de hogere golven…? Enfin, effe een testritje dus. Alles ok? En of!
Hopsa, dan maar ineens wat verder de zee op. Alles gaat nog steeds super. Het zijn kleine golfjes, net wat ik nodig heb om op deze eerste uitstap op zee vertouwd te geraken met de kayak. Geen te sterke stroming of ik moet ze gaan opzoeken langs een grote rotsblok… tja, het is natuurlijk wel daar dat de vis zich ophoudt… dus hop, richting de stroming rondom die rotsblok.

En ook hier is het geen probleem om de zee te baas te blijven. Ik kan draaien, versnellen, vertragen; enfin doen wat ik wil en ondertussen gooi ik links, rechts, vooruit, achteruit… mijn kunstaas laat geen plekje van de omgeving van die grote rotsblok maagd. Het lukt echt goed om op deze manier te vissen en de zee is kraakhelder dus ik zie al vanop een afstand waar er rotsblokken liggen onder water (en dus waar er zich wel eens een zeebaarsje zou kunnen verstoppen).

Het was één van de beste namiddagen in lange tijd, die paar uurtjes daar op het water met de zon die vanboven op de zee scheen en de kabbelende golfjes tegen de kayak. Het resultaat op gebied van vis was niet geweldig, slechts één koolvis; maar t was dan ook vroeg in ‘t jaar, hé. En niet getreurd, het was er mij om te doen dat ik de kayak eens op het zoute sop zou proberen voor het grote vertrek naar Denemarken… en besluit van deze superfijne namiddag: de kayak is goedgekeurd en ik kijk al dik uit naar de 2 weken Denemarken die eraan komen…

Ho, dat gaat goed! Deze kayak is verdorie snel! Veel sneller dan de andere kayak’s die ik al geprobeerd had. Ach, dan maar even het meertje oversteken – en hopsa, op een dikke 5 minuten zat ik aan de overkant te vissen. Het vliegvissen vanop de kayak was natuurlijk wel even wennen, maar binnen de 3 minuten was ik ermee weg en kon ik weer mijn gemiddelde werpafstand halen; wel met een beetje minder “finesse” dan vanop het land, maar ook dat zou binnen enkele uurtjes helemaal in orde zijn… Helaas heb ik geen enkele beet gehad, ook geen volger of spingers gezien. Dan maar even terug naar de overkant om te zien hoe mijn kameraad het doet… “Hé, hoe gaat het hier?” “Tja, goed – toch zou ik eigenlijk op die richel willen geraken maar dat geultje hier is te diep om ernaartoe te waden”. In de informatie van de kayak stond dat er een draagvermogen was van ongeveeer 160kg. Ikzelf weeg minder dan 80kg en mijn kameraad weegt nog minder. Dus vroeg ik hem: “Zal ik je tot daar brengen”… en zo gezegd zo gedaan, hij sprong achter mij op de kayak en ik pedelde/trappelde hem tot op de gewenste richel… echt op ons gemak waren we niet, maar op het kalme water van het Oostvoornsemeer was dit niet een probleem. Even het richeltje afvissen met z’n tweeën en dan hopsa, weer met 2 op de kayak het vasteland opgezocht – ging prima.
Nadien heb ik nog een hele tijd genoten van op het kabbelende water wat rond te kayakken, al dan niet vissend; maar steeds genietend van de bewegingen op het water, van de rust, van de omgeving (“als het maar water is!”) en van deze vroege lentezon. Ikzelf heb die dag geen éne forel gevangen, mijn kameraad eentje tegen het vallen van de avond… maar een superfijne dag had ik sowieso en de kayak was goedgekeurd. De volgende test van de kayak (voor Denemarken) zou in Frankrijk gebeuren: de eerste uitstap op de open zee…

By using Bugg-bond your fly ressembles very much to make the shell-back of the shrimp as tied in the classic pattagrisse. The shiny effect of the glue even looks more like the living shrimp than the numb look of antron that is used in the classic pattern. But you need to be aware not to put any of the glue past the beginning of the hookbend.

Here is the movie!

.